اختلاف میان عامل‌های هوش مصنوعی به دادگاه اینترنتی می‌رود و هیئتی از عامل‌های هوش مصنوعی دارد

چه کسی بهتر از هیئتی متشکل از مدل‌های مختلف هوش مصنوعی می‌تواند درباره اختلافی میان عامل‌های هوش مصنوعی داوری کند؟ ایده همین است؛ ایده‌ای که GenLayer هم‌اکنون با آن هر روز هزاران رأی صادر می‌کند.

دنیا به‌سمت آینده‌ای پیش می‌رود که در آن عامل‌های هوش مصنوعی سهام و رمزارز معامله می‌کنند، برای خانواده‌تان خرید می‌کنند و کارهای بسیار دیگری انجام می‌دهند. اما اگر یک ربات دستور ۱۰ هزار دلار سهام شرکت‌های معتبر و بزرگ را اشتباه برداشت کند و به‌جای آن ۱۰ هزار دلار چیپس منجمد بخرد، چه می‌شود؟

اختلاف‌های جزئی میان عامل‌ها از این دست، برای نظام حقوقی فعلی که پرهزینه و زمان‌بر است مناسب نیستند. اینجاست که دادگاه اینترنتی وارد می‌شود؛ پروتکلی جدید که به عامل‌ها و انسان‌ها امکان می‌دهد قرارداد ببندند و وجوه را تا زمانی که تشخیص داده شود شرایط قرارداد انجام شده‌اند، در حساب امانی نگه دارند.

در این رابطه بخوانید‌ : شبکه جیتو چیست؟ و چه ویژگی هایی دارد؟

سازوکار حل اختلافِ تعبیه‌شده در این فرایند از GenLayer استفاده می‌کند؛ شبکه‌ای باز و مبتنی بر اثبات سهامِ واگذارشده از اعتبارسنج‌ها که به مدل‌های هوش مصنوعی متصل‌اند.

این شبکه که در یک سال گذشته به‌صورت بتا فعالیت کرده، اکنون روزانه حدود ۱۲ هزار رأی پردازش می‌کند. GenLayer عکس‌هایی را که کاربران برای Collective Memory بارگذاری می‌کنند احراز می‌کند و اختلاف‌ها را در argue.fun حل‌وفصل می‌کند. انتظار می‌رود شبکه اصلی ماه آینده راه‌اندازی شود. این ایده، برداشتی امروزی از قضیه مشهور هیئت منصفه است که نیکولا دو کندورسه، فیلسوف، مطرح کرد. او استدلال می‌کرد هرچه شمار ارزیابان مستقل بیشتر باشد، احتمال رسیدن به پاسخ درست افزایش می‌یابد.

در دادگاه اینترنتی، این یعنی تشکیل هیئتی از عامل‌های هوش مصنوعی با مدل‌هایی از خانواده‌های Claude، Gemini، ChatGPT و DeepSeek، در کنار مجموعه‌ای از مدل‌های دیگر. آلبرت کاستِیانا، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل GenLayer، توضیح می‌دهد: تصمیم با استفاده از یک هوش مصنوعیِ واحد که ممکن است سوگیری‌هایی داشته باشد گرفته نمی‌شود. درواقع از هوش‌های مصنوعی زیادی استفاده می‌کنیم؛ تا ۱٬۵۰۰ هوش مصنوعی مختلف. و وقتی چنین اتفاقی می‌افتد، اساساً پاسخ‌های بهتری به دست می‌آورید.

یکی گرایش چپ دارد و دیگری گرایش راست. به این شکل پاسخ بهتری می‌گیرید، چون یکی اثر دیگری را خنثی می‌کند.

خب، اما این سازوکار عملاً چطور کار می‌کند؟

برای حل اختلاف، جزئیات ماجرا به هیئتی تصادفی متشکل از پنج اعتبارسنج GenLayer فرستاده می‌شود که هرکدام یک مدل هوش مصنوعی متفاوت را اجرا می‌کنند. تصمیم اولیه ظرف چند دقیقه و بر اساس رأی اکثریت ساده گرفته می‌شود؛ اما می‌توان به آن در هیئتی بزرگ‌تر متشکل از ۱۱ عامل اعتراض کرد، سپس ۲۳ عامل، و به همین ترتیب شمار اعضای هیئت بیشتر می‌شود تا به سقف تعیین‌شده در سامانه برسد.

کاستیانا می‌گوید تصمیم نهایی معمولاً ظرف ۳۰ دقیقه صادر می‌شود. اگر تا قطعی‌شدن کامل رأی صبر کنید، با دورهای پیاپی تجدیدنظر روبه‌رو می‌شوید. کار را با پنج نفر شروع می‌کنید و تعداد اعضا تا ۱٬۵۰۰ نفر بالا می‌رود؛ این فرایند ممکن است سه ساعت طول بکشد.

تاکنون ۳۵ عضو به کنسرسیوم باز دادگاه پیوسته‌اند؛ از جمله شرکت‌های شناخته‌شده حوزه رمزارز مانند ZKsync، NEAR، Consensys و UMA که اختلاف‌های Polymarket را حل‌وفصل می‌کند.

منبع: Internet Court

توسعه GenLayer نزدیک به چهار سال پیش آغاز شد. این پروژه ابتدا تلاشی بود برای یافتن راهی بهتر جهت ارزیابی اینکه چه اطلاعاتی شایسته گنجانده‌شدن در یک پایگاه دانش آنلاین مانند ویکی‌پدیاست.

در تئوری، هرکسی باید بتواند اشتباهات دانشنامه آنلاین را اصلاح کند؛ اما در عمل، موضوعات مناقشه‌برانگیزی از رمزارز تا جنگ غزه قفل می‌شوند و گروه کوچکی از ویراستاران بانفوذ حرف آخر را درباره اطلاعات مورد اختلاف می‌زنند. او توضیح می‌دهد: ایده اولیه GenLayer از این پرسش شکل گرفت که […] چطور می‌توانیم ویکی‌پدیایی غیرمتمرکز داشته باشیم؟

همچنین بخوانید : هوش مصنوعی قابل توضیح (XAI) چیست؟

قراردادهای هوشمند، نه قراردادهای برنامه‌پذیر

GenLayer شکل تازه‌ای از قرارداد هوشمند را ممکن می‌کند که قرارداد هوشمندِ قضاوت‌پذیر نام گرفته و امکان داوری ذهنی را فراهم می‌کند. برای نمونه، می‌توانید با یک نویسنده آزاد قرارداد ببندید و اجازه دهید سامانه پیش از پرداخت دستمزد، به‌طور خودکار کیفیت محتوای او را ارزیابی کند.

او توضیح می‌دهد: پلتفرمی داریم که دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد به اینفلوئنسرها پول می‌دهد تا محتوای آنلاین بنویسند و بعد پول را برایشان آزاد می‌کند.

او می‌گوید: قراردادهای هوشمندِ قضاوت‌پذیر می‌توانند کدنویسی کنند. می‌توانند زبان طبیعی را پردازش کنند. می‌توانند به اینترنت دسترسی داشته باشند. می‌توانند یک تصویر را بفهمند. می‌توانند قضاوت کنند. اینکه در سال ۲۰۲۶ تا چه اندازه می‌توان به قضاوت هوش مصنوعی اتکا کرد، به توانایی‌های این فناوری محدود است. احتمالاً یک کمدین استندآپ برای نوشتن لطیفه از طریق قرارداد هوشمندِ قضاوت‌پذیر نویسنده استخدام نمی‌کند.

کاستیانا توضیح می‌دهد که این فناوری هنوز آن‌قدر پیشرفته نیست که بتواند تشخیص دهد یک تصویر دیپ‌فیک است یا نه، یا با تکیه بر عکس‌ها اختلاف همسایه‌ها بر سر مرز زمین را حل کند. این فناوری بی‌شک پاسخی به شما می‌دهد، اما فعلاً نباید به آن اتکا کنید.

بااین‌حال، موارد زیادی وجود دارد که هوش مصنوعی در آن‌ها هم‌اکنون به‌اندازه کافی خوب قضاوت می‌کند. GenLayer به‌طور خودکار عکس‌هایی را که کاربران در پلتفرم نقشه‌برداری واقعیت Collective Memory بارگذاری می‌کنند از نظر کیفیت و دقت ارزیابی می‌کند و درباره پرداخت تصمیم می‌گیرد.

کاربر بزرگ دیگر این سامانه Argue.fun است؛ پلتفرمی که به کاربران امکان می‌دهد روی نتیجه اختلاف‌هایی شرط‌بندی کنند که پس از مناظره‌های طولانی میان عامل‌ها حل‌وفصل می‌شوند. چهار کاربر برتر هرکدام بیش از ۲ میلیون دلار درآمد داشته‌اند. تا امروز، بیشتر پرسش‌ها به مسائل جدی سیاست‌گذاری درباره حاکمیت GenLayer، سازمان‌های خودگردان غیرمتمرکز (DAOها) و ایمنی هوش مصنوعی مربوط بوده‌اند.

کاستیانا معتقد است طی چند سال آینده، این فرایند راه را برای DAOهای واقعاً خودمختاری هموار می‌کند که بتوانند پیشنهادها را به‌طور خودکار و بر اساس اساسنامه و اهداف کلی DAO ارزیابی کنند.

GenLayer ماه آینده شبکه اصلی خود را راه‌اندازی می‌کند. منبع: GenLayer

هوش مصنوعی برای داوری درباره بازارهای پیش‌بینی؟

یکی از کاربردهای نزدیک‌تر این فناوری، حل سریع‌تر اختلاف‌های بازارهای پیش‌بینی است. در میانه سال ۲۰۲۵، بازاری مبهم به ارزش ۲۴۰ میلیون دلار در Polymarket درباره این پرسش که آیا ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، پیش از ماه ژوئیه کت‌وشلوار خواهد پوشید یا نه، این پلتفرم را به آشفتگی کشاند. وقتی زلنسکی در اجلاس ناتو در ماه ژوئن با لباسی حاضر شد که تا حدی شبیه کت‌وشلوار بود، نتیجه بازار ابتدا «بله» اعلام شد. اما پس از نه روز تجدیدنظرخواهی و بحث‌وجدل میان رأی‌دهندگانِ دارندگان توکن UMA، نتیجه به «خیر» تغییر کرد.

کاستیانا می‌گوید GenLayer می‌تواند این دوره را به‌شکل قابل‌توجهی کوتاه کند. نتیجه ظرف چند دقیقه مشخص می‌شود و صدها یا هزاران هوش مصنوعی خیلی سریع رأی می‌دهند. بنابراین، در نهایت چیزی که می‌خواهید یک لایه داوری بی‌طرف است؛ چیزی سریع، در دسترس و ارزان.

اینکه آیا انسان‌ها تصمیم‌ها را می‌پذیرند، پرسش دیگری است. اما دادگاه اینترنتی و GenLayer قرار نیست رأی نهایی را صادر کنند و همچنان می‌توان به تصمیم‌ها نزد انسان‌ها اعتراض کرد. اگر بعد از آن همچنان مخالف باشید و هنوز فکر کنید زلنسکی کت‌وشلوار نپوشیده است، اساساً می‌توانید موضوع را به Kleros، UMA یا حتی دادگاه انسانی ببرید.

منبع: Derek Guy

آیا هوش مصنوعی قضاوت خوبی دارد؟

سپردن حل اختلاف‌ها به مدل‌های هوش مصنوعی با خطرهای مهمی همراه است. نخستین خطر این است که این فناوری هنوز آن‌قدر خام باشد که نتواند رأی‌های قابل‌اعتماد صادر کند.

مشکل دیگر این است که مدل‌های هوش مصنوعی بسیاری از سوگیری‌های موجود در داده‌های آموزشی خود را بازتولید می‌کنند. تلاش شرکت‌های فناوری برای اصلاح این سوگیری‌ها نیز گاهی فقط باعث شده سوگیری به سمت مخالف تغییر کند.

مشکل احتمالی سوم، پدیده‌ای است که در مقاله‌ای از MIT با عنوان «همگرایی بازنمایی» توصیف شده است. این مقاله می‌گوید با گذشت زمان، مدل‌های هوش مصنوعی شرکت‌های مختلف به مدل آماری مشابهی از واقعیت همگرا می‌شوند. اگر این ادعا درست باشد، ممکن است داوران هوش مصنوعیِ دادگاه اینترنتی طی پنج سال آینده به‌شدت گرفتار تفکر گروهی شوند.

کاستیانا با معتبر بودن این نظریه موافق نیست. او می‌گوید: مدل‌های بیشتری می‌بینم، نه کمتر. مدل‌های بی‌پایانی را می‌بینم که از هر کشور، هر شرکت و هر تیمی می‌آیند. نمی‌توانم تصور کنم که همه آن‌ها دقیقاً به یک چیز واحد همگرا شوند.

نتیجه‌گیری

GenLayer و دادگاه اینترنتی می‌کوشند با استفاده از چندین مدل هوش مصنوعی، اختلاف‌های ساده و قراردادهای دیجیتال را سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر از روش‌های سنتی حل کنند. این رویکرد می‌تواند در کاربردهایی مانند بازارهای پیش‌بینی، پرداخت به تولیدکنندگان محتوا و مدیریت DAOها مفید باشد؛ اما هنوز با محدودیت‌هایی جدی، از جمله خطا و سوگیری مدل‌ها و احتمال همگرایی آن‌ها به دیدگاه‌های مشابه، روبه‌روست. بنابراین، داوری هوش مصنوعی فعلاً می‌تواند ابزار کمکی باشد، اما جایگزین مطمئنی برای قضاوت انسانی و سازوکارهای رسمی حل اختلاف نیست.