پژوهشگران حدود ۱.۱ میلیون بیت کوین را به یک عملیات استخراج متمایز در روزهای نخست بیت ‌کوین نسبت می‌دهند.

یکی از نخستین چیزهایی که هر فرد درباره بیت ‌کوین یاد می‌گیرد این است که این رمزارز یک خالق مستعار دارد؛ خالقی که میلیاردر است.

حدود ۱.۱ میلیون بیت کوین به‌طور گسترده به ساتوشی ناکاموتو نسبت داده می‌شود، اما این رقم بر پایه شواهد جرم‌شناسی‌ای است که یک عملیات ماینینگ را شناسایی می‌کند، نه یک فرد را. این برآورد همچنین بسته به میزان سخت‌گیری در اعمال یک آزمون اثر انگشت خاص، بیش از ۲۰۰ هزار بیت ‌کوین تفاوت دارد.

در این رابطه بخوانید‌ : سوآپ کریپتو به کریپتو چیست؟

این موضوع یعنی پژوهشگران برای شناسایی بیت‌کوین‌های ساتوشی، به دنبال یک الگوی خاص در نحوه استخراج بلاک‌ها می‌گردند؛ مثل یک اثر انگشت.

اما اگر این الگو را:

سخت‌گیرانه بررسی کنیم، تعداد بیت‌کوین‌های منتسب به ساتوشی کمتر می‌شود؛ مثلاً حدود ۹۰۰ هزار BTC.

با انعطاف بیشتری بررسی کنیم، تعداد بیشتری از بیت‌کوین‌ها به او نسبت داده می‌شود؛ مثلاً تا حدود ۱.۱۷ میلیون BTC.

پس رقم ۱.۱ میلیون قطعی نیست و بسته به اینکه پژوهشگران کدام استخراج‌ها را با آن الگو مرتبط بدانند، می‌تواند بیش از ۲۰۰ هزار بیت‌کوین بالا یا پایین شود.

وقتی ۶۰۰ بیت ‌کوین استخراج‌شده در سال ۲۰۱۰، پس از ۱۶ سال، ناگهان جابه‌جا شد و گمانه‌زنی‌هایی را برانگیخت مبنی بر اینکه کوین‌های ساتوشی بیدار شده‌اند، این تمایز اهمیت بیشتری پیدا کرد.

این کوین‌ها از پاداش ۱۲ بلاک قدیمی به دست آمده بودند که طی چهار روز در مارس ۲۰۱۰ استخراج شده و تا ۵ سپتامبر امسال بدون جابه‌جایی باقی مانده بودند؛ تا اینکه فردی که کلیدهای خصوصی را در اختیار داشت، آن‌ها را یکی‌یکی و طی نیم ساعت خرج کرد.

اما این موضوع به این معنا نیست که فردی که ۴۶ میلیون دلار بیت ‌کوین را خرج کرده، ساتوشی بوده است.

بلاکچین کوین‌ها را ردیابی می‌کند، نه افراد را

ردیاب درون‌زنجیره‌ای Whale Alert هیچ ارتباطی میان این ۶۰۰ BTC و ذخیره دارایی خالق مرموز بیت ‌کوین پیدا نکرد.

شرکت تحقیقاتی بلاکچین Bitquery دریافت که ۱۰ مورد از ۱۲ بلاک، با الگوی متمایز ماینینگی که به عملیات ماینینگ ساتوشی نسبت داده می‌شود، مطابقت نداشتند؛ الگویی که با نام پاتوشی شناخته می‌شود.

به گفته گاوراو آگراوال، پژوهشگر Bitquery، دو بلاک باقی‌مانده نیز تنها تطابق ضعیفی نشان می‌دادند که ممکن است به‌طور تصادفی رخ داده باشد.

همچنین بخوانید : پلتفرم بلر چیست؟ و چگونه میتوان توکن های BLUR را بدست آورد؟

بااین‌حال، این پاداش‌ها توسط یک دستگاه واحد استخراج شده بودند و هر فردی که این ماه آن‌ها را خرج کرده، کلیدهای خصوصی را در اختیار داشته است. اما همان‌طور که آگراوال اشاره می‌کند:

چیزی که زنجیره نمی‌تواند بگوید این است که آیا دستی که در سال ۲۰۲۶ این کوین‌ها را خرج کرده، متعلق به همان فردی است که در سال ۲۰۱۰ آن دستگاه را اداره می‌کرد یا نه.

این معما احتمالاً حل‌نشده باقی خواهد ماند، زیرا کلیدهای خصوصی می‌توانند به ارث برسند، فروخته یا دزدیده شوند، یا از یک هارد قدیمی که در فروشگاه اجناس دست‌دوم پیدا شده، بازیابی شوند. آگراوال می‌گوید: زنجیره فقط ثبت می‌کند که کسی آن را در اختیار داشته است.

تراکنش‌های خرج‌کردن از نرم‌افزارهای مدرن کیف پول استفاده کرده بودند؛ نرم‌افزاری که کلاینت سال ۲۰۱۰ قادر به تولید آن نبود. بنابراین دست‌کم، کلیدها در چیزی جدید بارگذاری شده بودند.

الگوی پاتوشی پشت این ثروت

اگر بلاکچین نمی‌تواند به ما بگوید مالک آن کوین‌های قدیمی چه کسی بوده است، پس از کجا می‌دانیم ۱.۱ میلیون BTC واقعاً متعلق به ساتوشی بوده؟ شواهد غیرمستقیم، بهترین مدرکی است که در اختیار داریم.

در سال ۲۰۱۳، پژوهشگری به نام سرخیو دمیان لرنر، اثر انگشت متمایزی را در نخستین بلاک‌های بیت ‌کوین شناسایی کرد. این اثر انگشت نشان می‌داد یک استخراج‌کننده، دستگاه خود را به شیوه‌ای متفاوت از سایر استخراج‌کنندگان شبکه اداره می‌کرد و می‌شد رد آن را در هزاران بلاک دنبال کرد.

لرنر برآورد کرد که این استخراج‌کننده حدود ۱.۱ میلیون BTC به دست آورده است و بیش از یک دهه بعد، همچنان بر محاسبات خود تأکید دارد.

سرخیو دمیان لرنر الگوی پاتوشی را شناسایی کرد. منبع: Bitslong

او به مجله گفت:

این رقم دقیق است؛ با این توضیح که شواهد، غیرمستقیم هستند و هیچ اثبات ریاضی یا شاهد مستقیم وجود ندارد.

بااین‌حال، او می‌گوید شواهد ارتباط‌دادن پاتوشی با ساتوشی فراتر از اثر انگشت استخراجی است، زیرا چندین کاربر اولیه بیت ‌کوین، از جمله هال فینی، داستین دی. ترامل، نیکلاس بوم و مایک هرن، انتقال‌هایی دریافت کرده‌اند که الگوی پاتوشی را نشان می‌دادند:

تمام آن انتقال‌ها از کوین‌بیس‌هایی با الگوی پاتوشی انجام شده بودند؛ این موضوع دلایل قانع‌کننده‌ای فراهم می‌کند که پاتوشی و ساتوشی یک نفر هستند، هرچند اثبات قطعی محسوب نمی‌شود.

لرنر همچنین می‌گوید این ماینر ظاهراً از نرم‌افزار تخصصی استخراج استفاده می‌کرد، نه کلاینت استاندارد؛ نرم‌افزاری که احتمالاً پیش از راه‌اندازی بیت ‌کوین ایجاد شده بود. به گفته او، این موضوع باعث می‌شود اینکه ماینر دیگری در فاصله چند ساعت میان اعلام بیت ‌کوین نسخه ۰.۱ و استخراج نخستین بلاک، یک سامانه تخصصی و فعال ایجاد کرده باشد، بسیار بعید باشد. او می‌گوید:

هر کسی که با الگوی پاتوشی ماین می‌کرد، دقیقاً از همان آغاز اولیه شروع کرده بود.

Bitquery این ثروت را از ابتدا بازسازی کرد

۱۳ سال پس از شناسایی پاتوشی توسط لرنر، Bitquery این اثر انگشت را از روی بلاک‌های خام بازسازی کرد؛ این شرکت ۵۴٬۳۱۶ بلاک از دوره ابتدایی بیت ‌کوین را بررسی و مسیر تمام کوین‌ها را تا اول سپتامبر ۲۰۲۶ دنبال کرد.

بازسازی با بالاترین درجه این شرکت، در ۹۹.۲ درصد بلاک‌ها با فهرست عمومی پاتوشی مطابقت دارد. این شرکت همچنین در آزمون ترتیب زمانی میان ۵٬۸۳۶ جفت بلاک مجاور، هیچ مورد استثنایی پیدا نکرد.

آگراوال می‌گوید:

من آزمون قوی‌تری از این سراغ ندارم.

برآورد Bitquery از مجموع این ثروت. منبع: Bitquery.io

بااین‌حال، این تحلیل خود رقم مشهور ۱.۱ میلیون BTC را تا حدی زیر سؤال می‌برد، زیرا عددی که Bitquery به آن رسیده، بسته به میزان سخت‌گیری در اعمال این الگو تغییر می‌کند.

آگراوال می‌گوید:

اگر این اثر انگشت را به‌طور سخت‌گیرانه اعمال کنیم، تنها کمی کمتر از ۰.۹ میلیون BTC را پوشش می‌دهد؛ در حالی که سخاوتمندانه‌ترین برداشت حدود ۱.۱۷ میلیون بیت ‌کوین است.

این به آن معنا نیست که Bitquery برآورد لرنر را رد کرده است، بلکه نشان می‌دهد اندازه ذخیره پاتوشی به نحوه اعمال الگوی استخراج بستگی دارد.

آگراوال می‌گوید:

برآوردهای منتشرشده بین ۱.۰ تا ۱.۱۳ میلیون بیت ‌کوین در این محدوده قرار می‌گیرند؛ بنابراین ما این رقم را تغییر ندادیم.

چه چیزی ساتوشی را به ۱.۱ میلیون بیت کوین مرتبط می‌کند؟

آگراوال می‌گوید این ادعا که ساتوشی مالک ۱.۱ میلیون BTC است، در واقع از سه ادعای جداگانه تشکیل شده است که روی یکدیگر قرار گرفته‌اند.

ساتوشی ناکاموتو بزرگ‌ترین دارنده بیت کوین است. منبع: Arkham

این ادعا که کوین‌ها از یک دستگاه واحد به دست آمده‌اند، با شواهدی قوی پشتیبانی می‌شود. ادعای اینکه آن دستگاه متعلق به ساتوشی بوده، بر شواهد غیرمستقیم استوار است و ادعای اینکه کلیدها همچنان تحت کنترل او هستند، صرفاً به این دلیل که کوین‌ها هرگز جابه‌جا نشده‌اند، قابل اثبات نیست.

Bitquery همچنین تراکنشی مربوط به سال ۲۰۱۰ کشف کرد که نتوانسته بود گزارش آن را در مطالعات منتشرشده‌ پیدا کند.

در ۱۷ مه ۲۰۱۰، تعداد ۶۰۰ بیت کوین از پاداش‌های استخراج اولیه، در دو تراکنش با فاصله حدود یک ساعت جابه‌جا شد. تراکنش نخست در ساعت ۲۲:۰۴ به وقت هماهنگ جهانی انجام شد و پاداش ۱۰ بلاک، به ارزش ۵۰۰ بیت کوین، را خرج کرد. تراکنش دوم نیز در ساعت ۲۳:۰۷ انجام شد و دو پاداش بلاک دیگر، به ارزش ۱۰۰ بیت کوین، را خرج کرد.

این کوین‌ها در مقاطع زمانی مختلفی طی سال ۲۰۰۹ استخراج شده بودند؛ از جمله پاداش‌هایی مربوط به نزدیک آغاز و پایان نخستین سال فعالیت بیت ‌کوین.

آگراوال می‌گوید:

فکر می‌کنم این موضوع اهمیت دارد، زیرا واضح‌ترین لحظه‌ای است که خود زنجیره، و نه یک الگوی آماری، می‌گوید این بلاک‌ها به یکدیگر تعلق دارند.

او می‌گوید این موضوع نزدیک‌ترین چیزی است که زنجیره می‌تواند» برای تأیید این ارائه دهد که بلاک‌های استخراج‌شده در نقاط مختلف سال ۲۰۰۹، در یک کیف پول قرار داشته‌اند؛ چیزی که این الگو درباره کل مجموعه ادعا می‌کند.

بنابراین می‌دانیم هر فردی که آن کلیدها را کنترل می‌کرد، به پاداش بلاک‌هایی که در سراسر سال ۲۰۰۹ استخراج شده بودند دسترسی داشت؛ اما نمی‌دانیم چه کسی پشت آن‌ها بوده است.

برخلاف تراکنش مه ۲۰۱۰، ۶۰۰ بیت کوین که در سپتامبر امسال جابه‌جا شدند، به استخراج‌کننده پاتوشی تعلق ندارند و هیچ شواهد جدیدی نیز وجود ندارد که آن‌ها را به ذخیره ساتوشی مرتبط کند. همان‌طور که آگراوال می‌گوید:

هیچ‌چیز در ریاضیات این موضوع را قطعی نمی‌کند؛ بنابراین ما هرگز مطمئن نخواهیم شد.